Wie ben ik

De Pottenbakker

Dominique Stienlet

Ik wou de materie begrijpen, het heelal, de aarde, mineralen, moleculen. Wat zijn de relaties tussen deze dingen, hun drijfveren, waarom gebeurt iets? Tot hoever kan ons begrip hierover gaan? Begrijpen we het echt, of maken we er enkel ons eigen verhaal van? Het gedrag van het grote wordt bepaald door dat van het kleine, daarom werd ik scheikundige.

De mens hanteert complexe denkprocessen en handelwijzen. Ik wou ze ontrafelen, hun structuur en samenhang blootleggen, dus werkte ik in de informatica.

Op een dag kwam het besef dat ik mijn handen nooit gebruikt had. Had ik wel gedaan wat ik moest doen? Ik voelde een creativiteit waarvoor ik geen taal had. Ooit moet je toch eens in jezelf thuis komen.
Toen gleed er klei tussen mijn vingers* en de zoektocht was teneinde, ik herkende het begin; de aarde, gesteenten, water en vuur.

*Met oprechte dank aan Christiane Zeghers

Schoonheid

De pottenbakker is niet de schepper van schoonheid, hij is slechts een vertaler. Gebogen over zijn draaischijf geeft hij de innerlijke schoonheid van de natuur de vorm van een menselijke esthetische ervaring. Die natuurlijke schoonheid vindt de pottenbakker in de samenstelling, de struktuur en de verscheidenheid van miljoenen jaren oude gesteenten en mineralen. Die rijkdom ligt daar, gevormd in het diepst van de aarde, in de bodem, dagzomend soms, bij elke wandeling betreden, en nochtans nauwelijks opgemerkt door de mens die een meer intellectuele benadering van schoonheid ontwikkelde en in de kei waarover hij struikelt niet meer een gift van de natuur herkent.
Het is de pottenbakker die de taak krijgt om deze schoonheid tot uiting te brengen. Met als grondstoffen wat siliciumoxide, wat alumino-silikaten en metaaloxides zal hij op de draaischijf en in zijn oven zijn vertaalwerk uitvoeren.

Maar de natuur laat de pottenbakker niet volledig vrij.
Ze wil haar aandeel in het eindresultaat en neemt haar verantwoordelijkheid op door een deel van de middelen voor zichzelf te houden. De vervormende kracht van de hitte, de intensiteit van de vlam, het karakter van de klei, de precieze samenstelling van de gesteenten; dit alles beheerst de pottenbakker slechts gedeeltelijk en verplicht hem de natuurelementen als zijn gelijken te behandelen. De controle over het vertaalproces is gespreid, en de deelnemers hebben niet altijd dezelfde visie over het te bereiken eindresultaat. Het is dat wat de meeste pottenbakkers boeit; het vuur, de klei, de ovenatmosfeer: ze voeren samen die mysterieuze dans uit waarvan de pottenbakker niet alle bewegingen doorgrondt..

De natuur levert de grammatica, en de pottenbakker, die schrijft zijn verhaal..